Mijn
leesbelevingsverslag
Toen ik het boek “Misdaden” voor de eerste keer vastpakte en
de achterflap van het boek las, dacht ik: “oh, nee. Wat voor leesvoer hebben ze
ons nu weer gegeven?”. Ik had eigenlijk geen al te hoge verwachtingen van het
boek. Maar na het eerste (kort)verhaal gelezen te hebben, werd het tegendeel
bewezen. Ik werd aangenaam verrast.
Ferdinand Von Schirach, de auteur van het boek, beschreef de
gebeurtenissen echt vanuit het standpunt van de dader. Dit vond ik wel goed
gevonden, omdat dit niet alledaags is: de meeste auteurs beschrijven de
misdaden, die een(hoofd)personage pleegt vaak zonder dieper in te gaan in de
gevoelens, … van de dader.
De personages waren heel gedetailleerd beschreven. Weliswaar
niet op het uiterlijke, maar vaak op het innerlijke, de gevoelens. Je kon je
altijd goed inleven in het hoofdpersonage. De beslissingen, die ze namen waren
altijd heel menselijk. Er zat altijd een echte reden achter het “waarom ze dit
gedaan hebben.”
De opbouw van het boek vond ik goed. Von Schirach begon
altijd eerst de situatie van de hoofdpersoon te schetsen. Naarmate het verhaal
vorderde, beschreef hij pas de begane misdaad. Het einde van elk verhaal werd op
een mooie wijze geformuleerd. Er zaten meestal wat filosofische gedachten achter,
bijvoorbeeld op p.50 “Zo trekken we aan de riemen en zetten ons schrap tegen de
stroom – en drijven toch gestaag terug, naar het verleden.”
Het boek was heel vlot en gemakkelijk te lezen. Het
taalgebruik was zeker niet overdreven moeilijk. Von Schirach zorgde er wel
steeds voor dat de gebeurtenissen zo goed mogelijk werden beschreven. Zo kon je
je ze gemakkelijk voorstellen en kon je je echt inleven in het verhaal.
Algemeen besluit: het is een goed boek. Als je graag
kortverhalen leest, is dit echt wel een aanrader. Persoonlijk verkies ik één
lang verhaal, waar dieper op ingegaan wordt, dan wel meerdere kortverhalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten