Creatieve opdracht "Misdaden"

Creatieve opdracht: Misdaden

Youssef Ishmur werd geboren in een arme buitenwijk van Marrakech. Op vijfjarige leeftijd overleed zijn moeder. Zijn zus, Somira, moest de zorg op zich nemen. Zijn vader werkte zeer lange dagen voor een laag loon. Bovendien gaf hij het grootste deel van zijn loon uit aan alcohol. Het leven in het gezin Ishmur werd met de dag moeilijker: de schoolrekeningen werden niet meer betaald, ’s avonds stond er nooit genoeg eten op tafel, Youssef en Somira kregen hun vader nog maar amper te zien ... . Op een dag belandde Somira in de prostitutie om de eindjes aan mekaar te knopen. Niet veel later werd Youssef van school gestuurd. Dit was het begin van zijn problemen, een kantelmoment in zijn leven.

 

Youssef bracht de dagen alleen op straat door, zijn vriendjes zaten immers op school. Op straat leerde hij  de beruchte bende, “Orsalfa”, kennen. Ze wilden hem bij zich opnemen, maar dan moest hij eerst een toelatingsproef uitvoeren. De proef bestond uit het stelen van twee avocado’s in Abdulla’s fruitwinkel en de waterpijp van Fatima. Zo gezegd zo gedaan. Youssef voltooide de proef met glans. Vanaf dat moment was hij lid van de bende. Het stelen was hem op het lijf geschreven. Maar het bleef niet enkel bij stelen, hij geraakte ook verstrengeld in het Marokkaanse drugsmilieu. Daarmee verdiende hij veel grof geld, totdat hij zelf verslaafd raakte aan drugs. Naarmate de jaren vorderden, werd ook Youssefs verslaving erger en hij maakte steeds meer schulden, niet enkel bij zijn eigen bende, maar ook bij de andere, grotere bendes. Nu stond niet enkel zijn eigen leven, maar ook Somira’s leven op het spel. Als hij zijn schulden niet binnen tien weken zou kunnen inlossen, dan zou zijn zus gegijzeld worden en na vijftien weken zouden hij en zijn zus gedood worden. Zover liet hij het niet komen, hij lichtte zijn Somira in en ze besloten  samen met het geld dat ze nog over hadden het land te ontvluchtten.

 

Via talloze smokkeltochten en strenge controles bereikten Youssef en Somira uiteindelijk het vrachtschip waarmee ze het land zouden ontvluchten, maar wat hun eindbestemming was, wisten ze nog altijd niet. De smokkelaars beloofden hen dat ze er met een schone lei een prachtige toekomst zouden kunnen opbouwen. Ze gaven hen ook nog een vals paspoort mee. Als ze het beloofde land bereikt hadden, moesten ze meteen onderduiken. Na dagen op zee bereikten ze een haven in het voor hun onbekende België. (Later bleek dat het de haven van Antwerpen was.) Ze zochten meteen een plaats waar ze konden onderduiken, zoals hen opgelegd was.

 

Maar zo gemakkelijk was het toch niet om een geschikte schuilplaats te vinden, dus werden ze genoodzaakt de koude nachten op straat door te brengen. Youssef wist aan voedsel te raken door te stelen. Na enkele weken op straat geleefd te hebben, vonden ze nieuwe lotgenoten, één van hen, Achmed, wist waar ze onderdak en warm eten konden vinden. Daar werd ook meteen de asielprocedure opgesteld. Op dat moment groeide er weer een sprankeltje hoop. Vermits Youssef en Somira allebei nog minderjarig waren en ze zonder hun ouders in België verbleven, werd er voor hen een versnelde asielprocedure in gang gezet. Na enkele maanden bang afwachten, kwam op een avond in het opvangcentrum de verlossende mededeling, dat hun procedure goedgekeurd was en dat ze dus de Belgische nationaliteit kregen. Nu konden ze hun leven weer opbouwen.

 

Youssef en Somira werden in een opvangcentrum geplaatst, want ze waren nog steeds minderjarig. Ze kregen beiden de kans om een opleiding, aangepast aan hun niveau, te volgen. Somira’s opleiding als verpleegster vlotte goed. Tijdens haar opleiding ontmoette ze de liefde van haar leven. Ze studeerden samen af en na verloop van tijd vonden ze zelfs werk in hetzelfde ziekenhuis. Ze leidden samen een gelukkig leven en van het een kwam het ander. Ze trouwden, kochten een appartement en ze kregen samen twee kinderen.

 

Bij Youssef daarentegen liep het heel anders. Hoewel hij zijn uiterste best deed om een diploma te behalen slaagde hij maar net voor zijn eerste jaar. Tijdens zijn tweede jaar ontmoette hij Bianca. In het begin leek het een droomrelatie, maar na verloop van tijd begon Bianca steeds meer eisen te stellen. Om die in te willigen moest Youssef steeds meer bijbaantjes zoeken, maar hierdoor bleef er niet genoeg tijd over om te studeren. Zijn scores waren ondermaats en uiteindelijk moest hij stoppen met school. Er werd hem aangeraden naar een speciale school te gaan, maar Bianca eiste hem op en liet dit niet toe. Ondertussen sleurde ze hem mee naar de disco’s van Antwerpen en zorgde ervoor dat Youssef alles moest betalen. Als hij niet meer wilde betalen, begon ze hem te beledigen en te kleineren. Daarenboven verbood ze het hem om het uit te maken. Hij gehoorzaamde haar. Zo bleef het leven van Youssef nog twee jaar in het teken van Bianca staan, maar op een dag… was het zij, die vertrok. Ze liet hem niets meer achter. Geen geld, geen bezittingen, zelfs geen één mooie herinnering aan haar. Ze had hem zowel financieel als mentaal uitgeperst.

 

Youssef kon dit niet meer aan en hij greep terug naar de verkeerde pillen. Hoewel hij niets meer had, begon hij toch steeds meer drugs te gebruiken. Hij gebruikte zelfs zoveel dat hij geen enkel moment meer zonder kon. Eén vriend, die het toch nog goed met hem voor had, zag dat dit niet langer kon duren en hij stuurde hem een afkickkliniek. Na zes maanden in het ADIC- centrum verbleven te hebben, kon hij weer nuchter zijn leven verder zetten. Er was echter één groot probleem: zijn drugsschulden bleven. Hij kreeg data opgelegd, waartegen de schulden afgelost moesten zijn. Youssef dacht wel iets te kunnen regelen, maar met dat soort mensen viel niets regelen. Ten einde raad begon hij dus maar te stelen. Eerst was het heel onschuldig: gewoon enkele flessen sterke drank of pakken sigaretten, die hij dan op straat verhandelde. Voor dat soort feiten werd hij minstens twaalf keer opgepakt en telkens veroordeeld tot een werkstraf van 50 uur. Youssef had nog altijd duizenden euro’s aan schulden. Deze probeerde hij af te lossen, door oudere welgestelde vrouwen te beroven van hun sieraden en van hun handtassen. Als het moest zelfs met geweld. Dit soort berovingen brachten hem snel veel meer geld op. Zijn strafblad groeide ook zienderogen. Na de aflossing van zijn schulden kon hij het stelen niet achter zich laten. Er ging geen dag voorbij zonder dat hij ergens iets gestolen had. Het geld dat hij verdiende met de verkoop van gestolen goederen, maakte van hem op korte tijd een rijk man. Maar zoals je misschien wel weet, trekt geld mensen met verkeerde bedoelingen aan. Ook bij Youssef. De feestjes, die hij organiseerde werden steeds grootser en wilder. En de drugs waren nooit ver af. De verleiding werd zo groot, dat hij er niet meer aan kon weerstaan… . Zowel zijn druggebruik als zijn steelzucht verergerden met de dag. De feiten, die hij pleegde werden ook steeds zwaarder. Een paar jaar geleden werd hij zelfs veroordeeld tot een celstraf van zes maanden effectief met uitstel. Tijdens zijn gevangenschap kreeg Youssef psychologische begeleiding, die hem van zijn steelzucht en drugsverslaving moest afhelpen. Maar de week na zijn vrijlating leek het alsof die behandeling nooit had plaatsgevonden. De verleiding was gewoonweg te groot. Het leek alsof zijn lichaam die zes maanden cel wilde inhalen door massaal diefstallen te gaan plegen. Hij roofde geld van oude vrouwen en stal dan nog tweemaal bij een kleine winkel. Toen had de politie hem opnieuw te pakken gekregen.

 

Ik was met hem aan het bespreken of we zijn straf nog zouden kunnen verminderen, maar toen ik even twee glazen water ging halen, zag ik dat Youssef uit het raam was gesprongen. De politie kon hem zeer snel terug inrekenen. Vanaf dat moment besefte ik ook dat verdere verdediging nu geen zin meer zou hebben. Het was een kort proces. Youssef werd veroordeeld voor diefstal met geweld en poging tot ontsnappen. Hij was toerekeningsvatbaar en al zijn daden werden gefilmd door bewakingscamera’s. Vier jaar zat hij in de cel.

 

Nadat hij zijn straf had uitgezeten, gingen Somira en ik hem samen ophalen. We besloten Youssef samen te helpen zonder hulp van buitenaf. Somira liet Youssef de eerste zes maanden bij haar intrekken om hem van het stelen af te houden. Het ging heel moeizaam, maar uiteindelijk wisten we hem van zijn verslavingen te verlossen. Vandaag werkt Youssef als een winkelbediende in een lokale supermarkt. Hij heeft sindsdien nooit meer iets gestolen.