Creatieve opdracht: Misdaden
Youssef Ishmur werd geboren in een arme buitenwijk van Marrakech. Op vijfjarige leeftijd overleed zijn moeder. Zijn zus, Somira, moest de zorg op zich nemen. Zijn vader werkte zeer lange dagen voor een laag loon. Bovendien gaf hij het grootste deel van zijn loon uit aan alcohol. Het leven in het gezin Ishmur werd met de dag moeilijker: de schoolrekeningen werden niet meer betaald, ’s avonds stond er nooit genoeg eten op tafel, Youssef en Somira kregen hun vader nog maar amper te zien ... . Op een dag belandde Somira in de prostitutie om de eindjes aan mekaar te knopen. Niet veel later werd Youssef van school gestuurd. Dit was het begin van zijn problemen, een kantelmoment in zijn leven.
Youssef
bracht de dagen alleen op straat door, zijn vriendjes zaten immers op school.
Op straat leerde hij de beruchte bende,
“Orsalfa”, kennen. Ze wilden hem bij zich opnemen, maar dan moest hij eerst een
toelatingsproef uitvoeren. De proef bestond uit het stelen van twee avocado’s
in Abdulla’s fruitwinkel en de waterpijp van Fatima. Zo gezegd zo gedaan. Youssef
voltooide de proef met glans. Vanaf dat moment was hij lid van de bende. Het
stelen was hem op het lijf geschreven. Maar het bleef niet enkel bij stelen,
hij geraakte ook verstrengeld in het Marokkaanse drugsmilieu. Daarmee verdiende
hij veel grof geld, totdat hij zelf verslaafd raakte aan drugs. Naarmate de
jaren vorderden, werd ook Youssefs verslaving erger en hij maakte steeds meer
schulden, niet enkel bij zijn eigen bende, maar ook bij de andere, grotere
bendes. Nu stond niet enkel zijn eigen leven, maar ook Somira’s leven op het
spel. Als hij zijn schulden niet binnen tien weken zou kunnen inlossen, dan zou
zijn zus gegijzeld worden en na vijftien weken zouden hij en zijn zus gedood
worden. Zover liet hij het niet komen, hij lichtte zijn Somira in en ze
besloten samen met het geld dat ze nog
over hadden het land te ontvluchtten.
Via talloze
smokkeltochten en strenge controles bereikten Youssef en Somira uiteindelijk
het vrachtschip waarmee ze het land zouden ontvluchten, maar wat hun
eindbestemming was, wisten ze nog altijd niet. De smokkelaars beloofden hen dat
ze er met een schone lei een prachtige toekomst zouden kunnen opbouwen. Ze
gaven hen ook nog een vals paspoort mee. Als ze het beloofde land bereikt
hadden, moesten ze meteen onderduiken. Na dagen op zee bereikten ze een haven in
het voor hun onbekende België. (Later bleek dat het de haven van Antwerpen
was.) Ze zochten meteen een plaats waar ze konden onderduiken, zoals hen
opgelegd was.
Maar zo
gemakkelijk was het toch niet om een geschikte schuilplaats te vinden, dus
werden ze genoodzaakt de koude nachten op straat door te brengen. Youssef wist
aan voedsel te raken door te stelen. Na enkele weken op straat geleefd te
hebben, vonden ze nieuwe lotgenoten, één van hen, Achmed, wist waar ze onderdak
en warm eten konden vinden. Daar werd ook meteen de asielprocedure opgesteld. Op
dat moment groeide er weer een sprankeltje hoop. Vermits Youssef en Somira
allebei nog minderjarig waren en ze zonder hun ouders in België verbleven, werd
er voor hen een versnelde asielprocedure in gang gezet. Na enkele maanden bang
afwachten, kwam op een avond in het opvangcentrum de verlossende mededeling,
dat hun procedure goedgekeurd was en dat ze dus de Belgische nationaliteit
kregen. Nu konden ze hun leven weer opbouwen.
Youssef en
Somira werden in een opvangcentrum geplaatst, want ze waren nog steeds
minderjarig. Ze kregen beiden de kans om een opleiding, aangepast aan hun
niveau, te volgen. Somira’s opleiding als verpleegster vlotte goed. Tijdens
haar opleiding ontmoette ze de liefde van haar leven. Ze studeerden samen af en
na verloop van tijd vonden ze zelfs werk in hetzelfde ziekenhuis. Ze leidden
samen een gelukkig leven en van het een kwam het ander. Ze trouwden, kochten
een appartement en ze kregen samen twee kinderen.
Bij Youssef
daarentegen liep het heel anders. Hoewel hij zijn uiterste best deed om een
diploma te behalen slaagde hij maar net voor zijn eerste jaar. Tijdens zijn
tweede jaar ontmoette hij Bianca. In het begin leek het een droomrelatie, maar
na verloop van tijd begon Bianca steeds meer eisen te stellen. Om die in te
willigen moest Youssef steeds meer bijbaantjes zoeken, maar hierdoor bleef er
niet genoeg tijd over om te studeren. Zijn scores waren ondermaats en
uiteindelijk moest hij stoppen met school. Er werd hem aangeraden naar een
speciale school te gaan, maar Bianca eiste hem op en liet dit niet toe.
Ondertussen sleurde ze hem mee naar de disco’s van Antwerpen en zorgde ervoor
dat Youssef alles moest betalen. Als hij niet meer wilde betalen, begon ze hem
te beledigen en te kleineren. Daarenboven verbood ze het hem om het uit te
maken. Hij gehoorzaamde haar. Zo bleef het leven van Youssef nog twee jaar in
het teken van Bianca staan, maar op een dag… was het zij, die vertrok. Ze liet
hem niets meer achter. Geen geld, geen bezittingen, zelfs geen één mooie
herinnering aan haar. Ze had hem zowel financieel als mentaal uitgeperst.
Youssef kon
dit niet meer aan en hij greep terug naar de verkeerde pillen. Hoewel hij niets
meer had, begon hij toch steeds meer drugs te gebruiken. Hij gebruikte zelfs
zoveel dat hij geen enkel moment meer zonder kon. Eén vriend, die het toch nog
goed met hem voor had, zag dat dit niet langer kon duren en hij stuurde hem een
afkickkliniek. Na zes maanden in het ADIC- centrum verbleven te hebben, kon hij
weer nuchter zijn leven verder zetten. Er was echter één groot probleem: zijn
drugsschulden bleven. Hij kreeg data opgelegd, waartegen de schulden afgelost
moesten zijn. Youssef dacht wel iets te kunnen regelen, maar met dat soort
mensen viel niets regelen. Ten einde raad begon hij dus maar te stelen. Eerst
was het heel onschuldig: gewoon enkele flessen sterke drank of pakken
sigaretten, die hij dan op straat verhandelde. Voor dat soort feiten werd hij
minstens twaalf keer opgepakt en telkens veroordeeld tot een werkstraf van 50
uur. Youssef had nog altijd duizenden euro’s aan schulden. Deze probeerde hij
af te lossen, door oudere welgestelde vrouwen te beroven van hun sieraden en
van hun handtassen. Als het moest zelfs met geweld. Dit soort berovingen
brachten hem snel veel meer geld op. Zijn strafblad groeide ook zienderogen. Na
de aflossing van zijn schulden kon hij het stelen niet achter zich laten. Er
ging geen dag voorbij zonder dat hij ergens iets gestolen had. Het geld dat hij
verdiende met de verkoop van gestolen goederen, maakte van hem op korte tijd
een rijk man. Maar zoals je misschien wel weet, trekt geld mensen met verkeerde
bedoelingen aan. Ook bij Youssef. De feestjes, die hij organiseerde werden
steeds grootser en wilder. En de drugs waren nooit ver af. De verleiding werd
zo groot, dat hij er niet meer aan kon weerstaan… . Zowel zijn druggebruik als
zijn steelzucht verergerden met de dag. De feiten, die hij pleegde werden ook
steeds zwaarder. Een paar jaar geleden werd hij zelfs veroordeeld tot een
celstraf van zes maanden effectief met uitstel. Tijdens zijn gevangenschap
kreeg Youssef psychologische begeleiding, die hem van zijn steelzucht en
drugsverslaving moest afhelpen. Maar de week na zijn vrijlating leek het alsof
die behandeling nooit had plaatsgevonden. De verleiding was gewoonweg te groot.
Het leek alsof zijn lichaam die zes maanden cel wilde inhalen door massaal
diefstallen te gaan plegen. Hij roofde geld van oude vrouwen en stal dan nog
tweemaal bij een kleine winkel. Toen had de politie hem opnieuw te pakken
gekregen.
Ik was met
hem aan het bespreken of we zijn straf nog zouden kunnen verminderen, maar toen
ik even twee glazen water ging halen, zag ik dat Youssef uit het raam was
gesprongen. De politie kon hem zeer snel terug inrekenen. Vanaf dat moment besefte
ik ook dat verdere verdediging nu geen zin meer zou hebben. Het was een kort
proces. Youssef werd veroordeeld voor diefstal met geweld en poging tot
ontsnappen. Hij was toerekeningsvatbaar en al zijn daden werden gefilmd door
bewakingscamera’s. Vier jaar zat hij in de cel.
Nadat hij
zijn straf had uitgezeten, gingen Somira en ik hem samen ophalen. We besloten Youssef
samen te helpen zonder hulp van buitenaf. Somira liet Youssef de eerste zes
maanden bij haar intrekken om hem van het stelen af te houden. Het ging heel
moeizaam, maar uiteindelijk wisten we hem van zijn verslavingen te verlossen.
Vandaag werkt Youssef als een winkelbediende in een lokale supermarkt. Hij
heeft sindsdien nooit meer iets gestolen.








