Mijn balansverslag

Mijn balansverslag

Wanneer ik moet zeggen welk soort lezer ik ben, dan ik mezelf het beste beschrijven als iemand, die graag leest, maar o.w.v. tijdsgebrek het leesbeest in zich nog niet helemaal heeft kunnen ontpooien. Een leesbeest van thrillers en detectiveverhalen. Al jarenlang hét genre bij uitstek. Wanneer u het boekenlijstje van het nog te ontdekken leesbeest, mezelf dus, hoort, kunt u misschien al wel vaststellen dat het maar aan de povere kant is. Dus laten we er maar gauw aan beginnen.

Ten eerste zal ik eerst even kort opsommen welke boeken ik de laatste maanden gelezen heb. Ook al zijn het er jammer genoeg niet zo denderend veel, toch vind ik ze de moeite waard om te vermelden. Hier gaan we dan: als eerste boek heb ik nooit meer slapen van Willem-Frederik Hermans gelezen. Het boek is in 1966 is uitgegeven. Daarnaast is het ook zo dat het verhaal deels gebaseerd is op twee waargebeurde, wetenschappelijke expedities naar Noord-Zweden en Noord-Noorwegen. De auteur, W.F. Hermans heeft deze expedities zelf mee ondernomen met enkele kompanen. “Nooit Meer Slapen” kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Als eerste kan Alfred de eerste helft van het boek niet slapen, omdat in het deel van Noorwegen, waar ze waren, de zon ook ‘s nachts scheen, dus was het nooit volledig donker. Ook zat Alfreds tent vol muggen, vliegen en andere insecten en het gesnurk van Arne hielp ook niet bij zijn slapeloosheid. Ten tweede, op het moment dat Alfred Arne dood terugvond, zei hij dat dit geen slapen was, maar nooit meer slapen, omdat Arne niet sliep, zoals Alfred dacht, maar hij was dood en zou dus nooit meer kunnen slapen. Al bij al een mooi boek met een goede interactie tussen lezer en hoofdpersonage(s), maar daar blijft het dan ook bij... .

Ten tweede heb ik "De Melkweg" van Bart Moeyaert gelezen. Persoonlijk vond ik dit wel een mooi boek, omdat de schoonheid van het verhaal zich tussen de regeltjes bevond. Als je het boek oppervlakkig zou lezen, zou je inderdaad kunnen denken: 'Poeh, wat een saai boek is dit.' Ook vind ik het wel een goedgekozen titel. De Melkweg is enerzijds een doodgewone straat in een dorp waar het verhaal zich afspeelt maar anderzijds zit er ook wel wat meer achter. Het gaat over verbondenheid en eenzaamheid, namelijk het alleen rondzweven in het heelal. Het gaat over ruzie krijgen en het weer goedmaken, over rassen en standen, graag zien en afstand nemen, vasthouden en loslaten. Over de dunne grens van fictie zoals het ingebeelde clubhuis, een ingebeelde thuis hebben en realiteit zoals het gemis van een (h)echt gezin.

Ten derde las ik "Eva's oog" van Karin Fossum. De titel van het boek wordt naarmate je vordert in het verhaal steeds duidelijker. In het begin tast je als lezer nog echt in het duister om een passende verklaring te vinden, maar hier komt dan geleidelijk aan verandering in. Persoonlijk hou ik nu eenmaal heel erg van thrillers en detectives, dus daarom is dit boek wel mijn ding. Hoewel er geen echt gruwelijke daden beschreven worden, vind ik het wel leuk hoe Karin Fossum de lezer mee kan betrekken in het verhaal door een juiste spanningsopbouw.

Ten vierde las ik nog de eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano. Wat een prachtboek! Ik vond het echt wel een geweldig boek om te lezen. De manier waarop Giordano de gevoelens van de personages (en van de lezer) probeert te verwoorden is echt geweldig. Ook is de titel echt wel goed gekozen: twee priemgetallen, die op zichzelf staan en gescheiden worden van elkaar door een ander getal (Fabio)? Getallen, die gedwongen zijn om eenzaam te zijn. Voor mij persoonlijk één van de betere boeken, die ik afgelopen  tijd heb gelezen. In de toekomst ga ik zeker en vast nog één of meerdere werken van hem lezen, gewoon omdat ik zijn schrijfstijl enorm apprecieer.

Daarnaast las ik ook nog enkele anderstalige boeken zoals: 'La cantatrice chauve' van Eugene Ionesco. Persoonlijk vond ik dit één van de mindere boeken, misschien mede door de absurditeit van het verhaal. Er was eigenlijk gewoonweg geen verhaallijn en daarom past dit boek wel perfect bij het theater van het minimalisme. Een theaterstroming in de jaren 60 en 70.

Ook las ik nog “La chambre des officiers” van Marcel Dugain. Een op zich wel interessant verhaal over WOI enkel soms wat moeilijk te begrijpen, omdat de overvloed aan gevoelens in het Frans werden ontward. En als echte Vlaming is het toch nog wel gemakkelijker en doeltreffender om gevoelens in te moedertaal te verwoorden, nl het Nederlands. Daarom ging ook een deel van het verhaal verloren vond ik, maar voor de rest wel een mooi verhaal.

En tot slot heb ik nog “Angels and Demons” van Dan Brown gelezen en dat viel ontzettend goed mee, hoewel het in het Engels geschreven was. Een tof boek met een verhaal waar steeds nieuwe wendingen aan werden gegeven dat je als lezer steeds op een verkeerde denkwijze gezet werd. En in de zomervakantie, waarschijnlijk de langste vakantie ooit, ga ik nog een boek van Brown lezen zoals “The Da Vinci Code”. In het Nederlands of het Engels of misschien wel in beide talen.

Wanneer ik mijn top 3 samenstel, ziet die er als volgt uit: Ten eerste “De eenzaamheid van de priemgetallen”. Dit boek heeft me echt ontroerd. Op de tweede plaats: “Eva’s oog” en Op de derde plek: “The Da Vinci Code” van Dan Brown. Uit deze top-3 kunt u misschien al wel afleiden dat ik enorm graag thrillers en detectives lees. En deze boeken worden nog interessanter wanneer de gevoelens van de personages beschreven worden zoals in een echte goeie roman. Maar je moet me weliswaar geen science-fictionboeken geven, want dit genre vind ik echt “afschuwelijk”, als ik dit woord mag gebruiken. Ik blijf bij mijn standpunt wat betreft lievelingsgenre van boeken: thrillers en detectives. De literatuurgeschiedenis, die we dit jaar doorworsteld hebben, heeft mijn mening dus niet veranderd. Ze heeft wel mijn algemene kijk op het literaire wereldje en alles wat daar bij hoort vergroot. Ik zal vanaf nu ook sowieso met een andere ‘bril’ naar een theaterstuk gaan kijken. Het zal een meer objectievere bril zijn met meer kennis van zaken.  Dankzij de lessen Nederlands van dit afgelopen jaar zal het genot van het kijken naar een theater-of toneelvoorstelling ook zeker en vast naar een hoger niveau getild worden.