Hallo iedereen
Als je je eens op een zondag of in de vakantie of op een vrije dag verveelt, heb ik een toffe uittip voor het hele gezin! Het Museum der Letteren en Manuscripten stelt in haar permanente collectie een overzicht van literaire stromingen tentoon, maar binnenkort loopt er een tijdelijke tentoonstelling over Hugo Claus (23 oktober tot 11 november). Klik snel op de bijgevoegde link en wie weet zit je enkele uurtjes (of dagen of...) later lekker rond te kijken in de Brussels Koningsgalerij!
Alvast veel plezier gewenst!
Michiel
http://www.mlmb.be/nl/activites.html
zondag 30 september 2012
vrijdag 28 september 2012
Mijn leesautobiografie
Mijn leesautobiografie
Lang, lang geleden was er eens een jongetje, genaamd Michiel. Elke avond zat hij heel geconcentreerd te luisteren naar “De allerleukste één-minuut-verhaaltjes voor het slapengaan”, die zijn mama voor hem voorlas. Dit was de plezantste manier om de dag af te sluiten. Toen Michiel 4 of 5 jaar was, begon hij samen met zijn mama aan de hand van tekeningen zijn “Eerste woordjes” te lezen. In het eerste leerjaar begon het echte werk. Eerst waren het nog maar korte eenvoudige zinnetjes, maar op het einde van het jaar kon hij al de kortverhalen van ”Vos en Haas” lezen. Eén van zijn andere favorieten was “Op de boerderij” . Het waren toffe verhaaltjes over Sander en zijn dierenvriendjes. Ook was het op het einde van het eerste leerjaar niet meer mama, die de verhaaltjes voor kleine broer Dries voorlas, maar Michiel. Enkele klassiekers waren “Het grote Zwinvoorleesboek” en ”Tot kijk, Vos en Haas”. In het tweede leerjaar was het lezen een echte “verslaving” geworden. Juffrouw Maria had er namelijk een soort wedstrijd van gemaakt. Wie het meeste boeken las, kreeg een beloning zoals een zakje snoep of… . Michiel wilde sowieso winnen, dus hij verslond het ene boek na het andere zoals “De mooiste goedenachtverhalen” , “De rattenvanger van Hamelen” en “Walt Disney’ s grote sprookjesparade”. In het derde leerjaar bereikte Michiel leesniveau 9. Wat was dat een beloning voor het geleverde werk! Het lezen stopte niet, integendeel. Hij begon “Jip en Janneke” , “Otje” en “Pluk en de Petterflet” te lezen. Broer Dries vond het geweldig dat grote broer, Michiel, elk jaar mooiere verhalen voor hem kon voorlezen. Het samen met mama naar de bib gaan was dan ook één groot “boekenavontuur”. Na een tijdje werden er nog enkel boeken als “ Lady en het zwervertje” , “Dumbo” , “Donald Duck” , “Peter en Elliott” en “De Reddertjes” geleend en gelezen natuurlijk. Op het einde van het vijfde en vooral in het zesde leerjaar las de ondertussen ver gevorderde lezer, Michiel, “De sprookjes van Andersen” , “De sprookjes van Grimm” , “De Boeboeks” en nog vele andere verhalen van Marc De Bel. Toen het “echte serieuze leven” begon, keerde plotseling het tij. Michiel las veel minder dan voorheen. Hij las er nog wel, maar het aantal lag wel een stuk lager. Vanaf dat moment las hij vooral boeken van Dirk Bracke, Thea Beckmann en Herman Van Campenhout. Enkele klassiekers waren “Blauw is bitter” , “Lentel” , “Gekaapt” en het uur nul. De boeken “Vliegen zonder vleugels” en “Angeldust” kon Michiel ook in een ruk uitlezen. Vanaf de tweede graad werden het meer detectiveverhalen zoals “Als de zee zwijgt” en boekenseries als “Twilight”. In het vierde jaar werden het ook als maar meer anderstalige boeken. Voorbeelden zijn “Frères de sang” , “Le petit Prince” en “The Body”. Tijdens de laatste zomervakantie las hij (slechts) 2 boeken. “Grace Williams spreekt zich uit” , een zeer aangrijpende roman en “The missing”, een typisch Brits detectiveverhaal. In de komende dagen (weken?) gaat hij beginnen aan een nieuw stapeltje boeken, namelijk de vervolgverhalen van “De Hongerspelen”. Zo tot hier loopt zijn boekengeschiedenis, maar geen paniek. Het wordt sowieso vervolgd!
maandag 24 september 2012
In beeld: Boeken als kunstwerken (Knack)
Hallo iedereen
In de bijlage kunnen (even) genieten van kunstwerken waarin boeken centraal staan. In de fotoreportage worden boeken op de uiteenlopendste manieren verwerkt tot een "literair" kunstwerk.
Geniet ervan en droom maar even helemaal weg in je "boekenwereld"!
http://www.knack.be/nieuws/boeken/nieuws/in-beeld-boeken-als-kunstwerken/album-4000158919029.htm#photo-10
zaterdag 22 september 2012
Krantenartikel:"Schaf de taalgrens af! - De nieuwe taalstrijd gaat tussen Algemeen Nederlands en tussentaal"
Krantenartikel uit De Morgen, 10/09/2012
Schaf de taalgrens af! - De nieuwe taalstrijd gaat tussen Algemeen Nederlands en tussentaal
− 10/09/12, 12u14
Terwijl ik het boek 'De Taalgrens' van schrijfster en historica Brigitte Raskin las, woedde er in Vlaanderen een taalstrijd over Verkavelingsvlaams en werd in Quebec geschoten op een meeting van een separatistische partij. Stof tot nadenken.
"Het Europese continent wordt doorkliefd door tientallen grenzen, maar de taalgrenzen zijn gesloopt"
- Brigitte Raskin: De taalgrens. Of wat de Belgen zowel verbindt als verdeelt, Davidsfonds Uitgeverij, 336 p., 27,5 euro.
Dat er een taalgrens door Europa loopt hebben we aan de Romeinen te danken. Hij ligt iets zuidelijker dan de oude rijksgrens: langs de oude heirbaan Boulogne-Keulen en niet langs de Rijn. Het gebied daartussen was dicht bebost, ondoordringbaar, onverdedigbaar en dunbevolkt. Het werd nooit geromaniseerd.
Brigitte Raskin toont duidelijk aan dat de taalgrens vooral een sociale grens was. Wie hogerop wilde komen, moest Frans kennen. Nooit is de taalgrens ook een landsgrens geweest. Zoals de Leuvense professor Fred Stevens bij het verschijnen van zijn Belgische geschiedenis voor dummies al zei, ontstaan er in ons land pas problemen rond taal wanneer die zich enten op andere problemen. In de middeleeuwen en daarna was dat vooral de weigering om de oude privileges te respecteren, in de negentiende eeuw was dat religie (de Walen en de Brusselaars waren minder katholiek dan de Vlamingen). Nu is dat vooral de economie.
Raskin woont op de taalgrens en zegt dat ze zich niet kan inbeelden dat haar straat - die Overijse met Terhulpen verbindt - ooit doormidden zal worden gesneden door een staatsgrens. Net als vroeger leven Franstaligen en Nederlandstaligen er vreedzaam samen. Dat dit in Brussel en de rand niet zo is, heeft andere sociologische verklaringen.
Toch blijven de communautaire problemen hardnekkig, al zijn het al lang geen taalproblemen meer. Het conflict tussen Franstalig België en Vlaanderen is hetzelfde als dat tussen Duitsland en Griekenland: de rijkere regio wil niet meer betalen voor de armere. In Brussel-Halle-Vilvoorde woedt dan weer geen taalstrijd maar een politieke. Vlaamse partijen willen niet langer dat er 'Vlaamse' stemmen naar het FDF gaan.
Heeft de taalgrens dan nog zin? Het trekken van die grens luidde het begin in van de federalisering. Misschien gaan we binnenkort naar een confederalisering. In het 'verdampen van het Belgische niveau' gelooft niemand nog, zeker niet nu Europa niet geneigd is om in het vrijgekomen gat te springen.
De oplossing ligt misschien in het verleden en over de oceaan. De taalvrede in onze contreien werd eeuwenlang gewaarborgd door het principe dat iedereen zijn eigen taal mag gebruiken tegenover de overheid en dat de overheid zich ook uitdrukt in de taal van de burger. Zelfs Spaanse of Bourgondische vorsten hielden zich aan die regel. (Pas toen de Oostenrijkers en vooral de Fransen de verfransing van het openbare leven decreteerden, kreeg taal ook een politieke dimensie in de Zuidelijke Nederlanden.)
Ook in de Europese Unie komen alle talen evenwaardig aan bod; ook al kost dat geld, vertalers en tolken. Het continent wordt doorkliefd door tientallen grenzen, maar de taalgrenzen zijn gesloopt. Ook in Canada geldt het principe dat iedereen in zijn eigen taal terecht kan voor officiële contacten met de overheid in alle provincies, zélfs in Quebec (waar er ook onderwijs, rechtspraak en gezondheidszorg in het Engels is). Het schietincident tijdens een meeting van de Parti Québecois heeft ook hier meer met economie en politieke machtsverhoudingen te maken dan met een pure taalkwestie.
In het land van Lernout & Hauspie moet het toch mogelijk zijn om onze aloude faciliteiten (!) fors uit te breiden. Dat zal trouwens een groter probleem zijn voor de Walen, die dan ook de vele Nederlandstaligen in Wallonië moeten bedienen in hun eigen taal. (Iets wat hun middenstanders in Redu en Durbuy al lang doen.)
Zolang de territoriale integriteit van de deelstaten gerespecteerd wordt, kan de taalgrens moeiteloos verdwijnen.
Elite
De discussie over Verkavelingsvlaams die de Antwerpse wetenschappers Kevin Absillis, Jürgen Jaspers en Sarah Van Hoof lanceerden in De Morgen, bevat misschien de kiemen voor een volgend hoofdstuk in Raskins boek. Er is namelijk een nieuwe taalgrens in de maak, die tussen Algemeen (Vlaams) Nederlands en tussentaal. Deze taalgrens zit vooral in ons hoofd en hij is momenteel veel relevanter dan de oude.
Uit Raskins boek leren we dat in de noordelijke Nederlanden de taal van de Statenbijbel en van Vondel al snel de standaardtaal werd. De Vlamingen moesten in de negentiende eeuw hun standaardtaal importeren uit Nederland. Dat mislukte grotendeels. Eind twintigste eeuw groeide er een Algemeen Vlaams Nederlands (AVN) en ondertussen verslapte in Nederland de invloed van het AN. Weinig hooggeschoolde Nederlanders spreken nog de taal van koningin Beatrix. De regionale varianten klinken vrijelijk door, ook op de openbare omroep. In Den Haag spreken Wilders en Balkenende ("natuurlijk" = "tuuk") al evenzeer een tussentaal als Bart De Wever of Kris Peeters in de Wetstraat.
Kevin Absillis poneert dat het contraproductief is om de tussentaal te diaboliseren (en dat is iets anders dan ABN). Hij heeft een punt. Iedere leraar in het beroeps of technisch onderwijs weet dat hij enkel efficiënt kan lesgeven in een tussentaal, ook al moet zuivere taal ook daar een betrachting blijven. Jan Lampo schreef jarenlang dialogen in tussentaal voor Thuis, zowat de enige Vlaamse fictiereeks die niet moet worden ondertiteld. Een doorslaggevend bewijs van de robuustheid van een Vlaamse tussentaal.
Net zoals de elite in Vlaanderen eeuwenlang Frans sprak, zal het Algemeen Nederlands altijd maar door een kleine groep vlekkeloos gesproken worden. Hopen dat iedereen ooit die norm haalt, is wellicht utopisch, zeker nu die norm in het Noorden ook al aan het vervagen is en er zich een nieuwe Vlaamse norm manifesteert. Vrede brengen in deze nieuwe taalstrijd is voor de toekomst van Vlaanderen oneindig relevanter dan de folkloristische achterhoedegevechten in de rand.
Karl Van Den Broeck
Mijn motivatie: Ik vindt het wel een interessant artikel, omdat het toch wel vrij actueel is. In België zijn er toch wel geregeld (mondelinge) conflicten tussen Nederlandstaligen en Franstaligen op het gebied van taal. Ook groeit er de laatste jaren een (weliswaar denkbeeldige) taalgrens in Vlaanderen, omdat elke regio wel zijn eigen dialect heeft. Soms verstaan Vlamingen elkaar onderling zelfs niet zo goed.
vrijdag 21 september 2012
Krantenartikel: "Patrick Janssens juryvoorzitter van AKO Literatuurprijs 2013"
Krantenartikel uit GVA, 11/09/2012
Patrick Janssens juryvoorzitter van AKO Literatuurprijs 2013
Het is volgens Janssens de eerste maal dat hij gevraagd is om juryvoorzitter te zijn bij een bekende culturele prijsuitreiking. Het bestuur van de Stichting Jaarlijkse Literatuurprijs voor fictie en non-fictie koos naar eigen zeggen voor Janssens omdat hij niet alleen een literatuurliefhebber is om er uit te leren, "maar ook en vooral omwille van de literatuur an sich".
Dit jaar is de juryvoorzitter voormalig Nederlands minister Jozias van Aartsen, momenteel burgemeester van Den Haag. De AKO Literatuurprijs 2012 wordt op maandag 29 oktober uitgereikt. De voorbije jaren waren onder meer David Van Reybrouck, Erwin Mortier en A.F.Th. van der Heijden de laureaten.
Mijn motivatie: Ik heb dit artikel gekozen, omdat ik het wel leuk vindt om te weten dat een (voormalig) burgemeester ook juryvoorzitter kan zijn van de AKO Literatuurprijs. Dit zou ik niet meteen verwachten van een burgemeester, omdat politiek toch iets heel anders is dan literatuur.
Mijn eerste blogbericht
Hallo (fervente) bloggers
Hier hebben jullie mijn allereerste blogbericht. Na even gezocht (en hulp gevraagd) te hebben, is mijn blog een feit! Vanaf nu zullen er geregeld nieuwe (literaire) berichten op mijn pagina komen zoals boekverslagen, gedichten, krantenartikels enz. Hopelijk zullen sommige berichten enkelen onder jullie kunnen inspireren en hopelijk slagen anderen erin mij "leeskriebels" te bezorgen.
Wordt zeker vervolgd!
Michiel
Hier hebben jullie mijn allereerste blogbericht. Na even gezocht (en hulp gevraagd) te hebben, is mijn blog een feit! Vanaf nu zullen er geregeld nieuwe (literaire) berichten op mijn pagina komen zoals boekverslagen, gedichten, krantenartikels enz. Hopelijk zullen sommige berichten enkelen onder jullie kunnen inspireren en hopelijk slagen anderen erin mij "leeskriebels" te bezorgen.
Wordt zeker vervolgd!
Michiel
Abonneren op:
Reacties (Atom)