In de paasvakantie heb ik het boek "Grijze zielen" van Philippe Claudel gelezen. Toen ik in mijn zetel plofte en de achterflap van het boek begon te lezen, dacht ik van: "Wat een saai boek is dit?". Het verhaal op zich sprak me niet echt aan en het taalgebruik was ook niet alledaags (Dostojevski, moet ik die kennen? ,melancholiek? Wat betekent dit woord nu weer?). Mijn verwachtingen waren dus niet al te hoog gespannen.
Maar toen gebeurde het. Na het lezen van de eerste hoofdstukken kon ik me steeds meer en meer inleven in het verhaal. Hoewel de leefsituaties (oorlog, machtsmisbruik,... ) en het aantal sterfgevallen in het dorp niet alledaags waren, kon ik me toch een heel goed beeld schetsen van het dorp, de dorpelingen, het "kasteel",... . Het boek heeft me wel een beetje aan het denken gezet. Ik begon me vragen te stellen zoals "Hoe goed hebben wij het hier eigenlijk wel niet?". Ook vond ik dat er soms waarheid zat achter bepaalde zinnen zoals op p.133 "... en dat je niet altijd in boeken kunt leven, dat je op een gegeven moment het leven in al zijn schoonheid met beide handen moet aanpakken." ...
Claudel liet je het boek lezen door de ogen van een politieman, die zijn levensverhaal vertelde. Soms vond ik het wel ingewikkeld of Philippe Claudel nu zelf aan het woord was of de politieman, wiens naam nooit verteld werd. Een minpuntje aan het boek vond ik de overvloed aan personages. Het ene nieuwe personage kwam na het andere en de namen van de personages maakten het nog ingewikkelder om ze te kunnen onthouden.
De opbouw van het verhaal was ook niet altijd zo duidelijk. Soms werd er op één pagina naar verschillende levensgebeurtenissen (in verschillende jaren) verwezen zodat ik het een tweede keer moest lezen vooraleer ik er kon uithalen welke gebeurtenis er op welk moment was gebeurd. Het hoofdpersonage was soms een moment uit het verleden aan het vertellen, dat plots werd afgebroken door te zeggen dat het later nog wel eens een keer zou terugkeren (om spanning te creëren?) Het spanningsgehalte van de gebeurtenissen vond ik persoonlijk ook maar aan de lage kant.
Om te eindigen wil ik ook nog even meedelen dat Philippe Claudel soms een wat moeilijk taalgebruik aannam om bepaalde dingen te verwoorden. Maar over het algemeen was het wel een verstaanbaar taalgebruik. De betekenis van de wat moeilijkere woorden kon ik meestal wel afleiden uit de context.
Hoewel ik heel wat punten van kritiek geuit heb, ben ik over het algemeen wel tevreden over het boek. Het was toch aangenamer om te lezen dan ik eerst gedacht had. "Grijze zielen" raad ik vooral aan, aan diegenen die graag eens een romen willen lezen met een tamelijk hoog "emotiegehalte".
Philippe Claudel
