Leesbelevingsverslag:
“Norwegian Wood”
Wat een boek!( in de positieve zin) Op literair vlak
natuurlijk. Hoewel ik geen al te hoge verwachtingen had van het boek na het
lezen van de achterflap werd mijn belangstelling toch meer en meer gewekt
naarmate ik in het boek vorderde. De eerste 30 pagina’s van het boek waren
nogal verwarrend want je werd als het ware in het verhaal “gekatapulteerd”.
Nadat je kennis had leren maken met de belangrijkste hoofdpersonages werden de
gebeurtenissen steeds “echter” en begrijpelijker. Sommige gebeurtenissen zetten
me wel aan tot nadenken, zoals het feit dat Naoko in de speciale instelling
“Villa Ami” terechtkomt of de dood van Watanabes beste vriend,… . Haruki
Murakami, de auteur van het verhaal, kan echt op een wonderbaarlijke manier de
gevoelens en de (mentale) problemen van al de personages (correct en “to the
point”) verwoorden. Ieder personage had wel zijn eigen kenmerken en/of
afwijkingen, maar op de een of andere manier hadden ze gemeenschappelijke
(mentale) kenmerken: “Hoe zie ik mijn eigen toekomst en heeft het leven
daadwerkelijk nog zin?”. Door dit alles op een menselijke en begrijpelijke
manier te verwoorden, kon ik meteen met hen meeleven en werd ik als het ware
mee betrokken in het verhaal. Op sommige momenten vond ik het boek wel
“spannend”, omdat ik graag wilde weten welke beslissingen men zou nemen.
Watanabes eerlijkheid tegenover iedereen apprecieerde ik ook ten zeerste. Men
zegt wel eens “Eerlijk zijn, duurt het langst.” Ook bij hem. De vrienden en
vriendinnen, die hij maakte, voelden zich meestal nog meer tot hem aangetrokken
door deze goede karaktereigenschap. Het
verhaal was redelijk gemakkelijk te volgen. Ik zeg redelijk omdat er op
bepaalde momenten in het verhaal van het ene personage naar het andere werd
gesprongen. Dit vond ik soms wel wat ingewikkeld (misschien heeft de naamkeuze
er ook wel wat mee te maken?). De schrijver gebruikte soms ook ingewikkelde
woorden. Hij gebruikte heel veel titels van liedjes (o.a. van The Beatles). Dit
stoorde me niet, ik vond het zelfs tof dat Haruki Murakami zijn “liefde” (of
alleszins zijn kennis) voor dat soort muziek in het boek uitte. Enkel de
seksscènes begonnen mij na een tijdje te vervelen, omdat hij het bijna telkens
op de zelfde manier beschreef. Het einde van het verhaal had ik ook wel anders
verwacht. De meeste problemen of kopzorgen van Watanabe waren wel opgelost
tegen het einde van het verhaal. Zo kon hij terug op een normalere manier het
verloop van zijn verdere leven gaan bepalen. Toch gaf hij op de allerlaatste
pagina een zeer verwarde indruk zodat je als lezer toch nog met enkele vragen
bleef zitten.
Kort samengevat: het is wel een aangenaam, tof boek. Vooral het
spirituele van het verhaal trok me aan. Het erotische kantje begon wat saai te
worden na een tijdje.
